Toen ik met mijn vriend Legowo op stap was, werd hij onverwachts gebeld met de vraag of hij mee wilde doen aan een competitie betreffende zijn onderzoeksonderwerp. Toen hij de telefoon ophing vroeg hij of ik mee wilde, het zou namelijk in Benjarmassin, de hoofdstad van Zuid-Kalimantan, plaatsvinden en hij was van mening dat we er een mooi uitstapje van konden maken. Ik hoefde niet lang na te denken maar nog wel vlug nog e.e.a. afronden voor mijn veldwerk, we zouden de volgende dag namelijk al vertrekken.
We gingen met de bus en omdat de trip voornamelijk ‘s nachts zou plaatsvinden koos Legowo voor goedkope tickets zonder airco. Zoals je misschien al in mijn twitters hebt gelezen was de bus een regelrechte hel. De bus was zo ontzettend oud en rabbig en heel erg ranzig. Daarnaast was er echt heel weinig beenruimte (mn knieën zaten tegen de stoel voor me gedrukt), en was roken toegestaan. Dat deed iedereen dan ook continu en wie me een beetje kent weet dat ik daar niet zo heel erg van houd! Na een paar uur ging het hard regenen en gingen de raampjes dicht… roken gaat door. Je kent wel zo’n propvolle bus in de regenachtige ochtendspits, iedereen is drijfnat de bus ingestapt en binnen de kortste keren is de luchtvochtigheid gestegen naar 100%, alle ramen beslagen en condens drupt soms naar beneden. Zo was het in deze bus ook, maar daarbij nog een rookgordijn als in een bruine kroeg (ouderwetse dan hè). Gruwelijk!!!
Daarnaast sprak de rijstijl van de chauffeur me niet echt aan en in combinatie met de technische staat van de bus en het wegdek maakte dit me soms zelfs behoorlijk ongerust…
Gelukkig stopte we onderweg regelmatig bij een eetkraam en was er een overtocht met een pond van een uur of zo waarbij we gelukkig uit de bus konden, ik liep over de boot als een behoorlijke zombie.

Na 17 uur hobbelen kwamen we in Benjarmassin. Grote stad met voorsteden. Nog even in de Ancot en we kwamen bij het hotel. Wow, even een hele andere wereld; lekker lux met alle westerse voorzieningen. De badkamer was comfortabel, zeker omdat mn darmen behoorlijk op hol waren (ja ze proberen me nog steeds zo nu en dan te vergiftigen…)
De presentaties voor de competitie waren in het Indonesisch dus in de loop van de avond, na de openingsspeeches, wat te bikken en een potje netwerken ben ik afgehaakt. Lekker buiten een rondje, het was afgekoeld en de shoppingmall was dichtbij. Ik kon het niet laten mezelf op een patat dubbel met te trakteren…. Ohhhhh wat is dat toch verrukkelijk!!!
De volgende dag stond in het kader van een rondtocht in de omgeving en de stad. Het was leuk, maar voor verslag hiervan verwijs ik naar mijn foto’s en hun bijschriften. Legowo is daar geboren dus dat we met zijn familie gingen was vanzelfsprekend. Erg aardige mensen die me die avond ook gastvrij ontvingen in hun huis. Dat was wel weer ‘ back to basic’ zucht… Wel leuk is dat de hele familie langskwam en het werd zowaar een gezellige boel. Ze woonde aan een traditionele markt; gehorig maar wel mooi om wat foto’s te nemen de volgende ochtend! Ook een museum en de edelstenen markt moest ik “verplicht” bekijken.
Voor de terugtocht hadden we wel de Aircon bus geboekt: 2,5 euro meer en dan is die ook gelijk vergelijkbaar met een Nederlandse touringcar. De terugrit was dus lang niet zo rot en al met al was het gewoon weer een leuk avontuur!

Bedankt Pa Legowo!